Team
Ακρόαση νέων μελών για την Παιδική-Νεανική Συμφωνική Ορχήστρα, υπό την αιγίδα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών
- Έγχορδα: βιολί, βιόλα, τσέλο, κοντραμπάσο, άρπα
- Ξύλινα πνευστά: φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, φαγκότο, σαξόφωνο
- Χάλκινα πνευστά: τρομπέτα, κόρνο, τρομπόνι, τούμπα
- Κρουστά
Η ακρόαση θα πραγματοποιηθεί τo Σάββατο 16 Μαρτίου 2014, από τις 12.00μμ έως τις 3.00μμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Μεγάλου Βασιλείου 15, Ρουφ).
Οι διαγωνιζόμενοι έχουν το δικαίωμα να εκτελέσουν ένα μουσικό θέμα της επιλογής τους.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλέφωνα:
6937019369 κα Νίνα Πατρικίδου (Μαέστρος της Ορχήστρας)
6981554496 κος Σωφρόνης Αλέξανδρος (Έφορος της Ορχήστρας)
6945015734 κος Κώστας Μπαλωμένος (Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της Ορχήστρας)
2130184436 Γραφείο Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Σημείωση:
Στην ακρόαση μπορούν να λάβουν μέρος ακόμη και αρχάριοι για τους οποίους λειτουργεί ειδικό τμήμα στην ορχήστρα.
Ο Αρχιμανδρίτης π. Iάκωβος Κανάκης , στη Νεανική Σύναξη του Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Βούλας
«Γιατί θρήνησε ο Αδάμ;» Απασχόλησε τη Νεανική Σύναξη του Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Βούλας
Mεγάλη χάρη και ευλογία, έλαβαν όσοι μετείχαν στην Εσπερινή Προσκυνηματική Εκδρομή στην Ι.Μ. Moνή Σωτήρος, στο Μήλεσι Αττικής από την Ενορία του Αγίου Νεκταρίου Βούλας
Σκέψεις για την ορθόδοξη Χριστιανική Αγωγή
Του Αρχιμ. Ιουστίνου Κεφαλούρου
Ιεροκήρυκος
Η Ορθόδοξη Χριστιανική Αγωγή αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί βασική μέριμνα της Εκκλησίας. Σκοπός της Χριστιανικής Αγωγής είναι να δημιουργήσει εκείνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη του μεταφυσικού. Δεν είναι πάντοτε δεδομένο και αυτονόητο πως οι έννοιες του Θείου και του μεταφυσικού βρίσκουν χώρο για να καλλιεργηθούν, ιδιαίτερα στην εποχή μας η οποία έχει υλιστικό και τεχνοκρατικό προσανατολισμό. Σίγουρα όμως μετά από την απομυθοποίηση όλων εκείνων των πολιτικών και φιλοσοφικών ρευμάτων κυρίως της Δύσης, που επαγγέλονταν την παντοδυναμία του ανθρώπινου πνεύματος, χωρίς την ανάγκη της υπαρξιακής αναζήτησης του Θείου, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά ακόμη και σε περιβάλλοντα αθεϊστικά όπου επιστροφή του Θεού υπήρξε θριαμβευτική
Η Χριστιανική αγωγή πραγματοποιείται από τρεις θεσμικούς φορείς : α) το Σχολείο, β) την Οικογένεια, γ) την Εκκλησία. Οι τρεις αυτοί θεσμοί εξαρτώνται μεταξύ τους ως προς την επιτυχή χριστιανική και όχι μόνο αγωγή των παιδιών. Όταν το Σχολείο, η Οικογένεια και η Εκκλησία εναρμονίζουν τις προσπάθειες τους , τότε είναι μαθηματικά αποδεδειγμένη η επιτυχία της προσπάθειας για τη σωστή χριστιανική αγωγή των νέων. Ο κάθε φορέας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά , τα οποία όμως συγκλίνουν στις παρακάτω επιμέρους ενότητες
1. Η αίσθηση της πραγματικότητας του Θεού
Μιλάμε για το πιο δύσκολο κομμάτι της εργασίας του παιδαγωγού, του γονιού, του ποιμένα. Να περάσει στο παιδί την αίσθηση της πραγματικότητας του Θεού, δηλ. να βοηθήσει το παιδί να γνωρίσει το Θεό, κάτι που βεβαίως είναι εντελώς διαφορετικό από το να αποκτήσει γνώσεις για το Θεό. Κάποτε ένας μαθητής μου είπε : «Δεν είναι πως δεν πιστεύω στο Θεό, αλλά μου φαίνεται εξωπραγματικός». Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από το μυστήριο της εξομολογήσεως αποκαλύπτεται από πολλούς αδερφούς μας η αδυναμία της προσέγγισης της παρουσίας του Θεού στην καθημερινή τους πραγματικότητα.
2. Χριστιανική αγωγή σημαίνει ανάπτυξη.
Δεν είναι δυνατό ένα παιδί να διαπαιδαγωγείται χριστιανικά χωρίς να αναπτύσσεται, δηλ. να αλλάζει. Αναπτύσσεται κανείς από κάτι που είναι σε κάτι που δεν ήταν πριν, κι όμως το πρόσωπο παραμένει το ίδιο. Η ανάπτυξη είναι μια διαδικασία που συμβαίνει μέσα στο ίδιο το άτομο: αναπτύσσεται ως προς την κατανόηση, την αντοχή, την εξυπνάδα, το συναίσθημα. Όπου δεν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχει στασιμότητα. Όλη η τέχνη της εκπαίδευσης θα μπορούσε να ορισθεί σαν «παρακίνηση για ανάπτυξη».
3. Ο «φόβος του Θεού», ένα ιερό μυστήριο.Η διδασκαλία της πίστης πρέπει να είναι λογική, «λογική λατρεία» όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Ρωμαίους (Ρωμ. 12,1). Όμως η πίστη μας εκτείνεται και πέρα από το άκαμπτο πλαίσιο της λογικής. Η αίσθηση του μυστηρίου του Θεού, ο φόβος του Θεού αποτελεί ένα ουσιώδες μέρος της πίστης μας. Αλλά γεννάται το ερώτημα για το πώς μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας για να «καταλάβουν» και ταυτόχρονα να τα διδάσκουμε να «στέκονται» μπροστά σε κάτι που είναι πέρα από τη δική μας αλλά και από τη δική τους κατανόηση;
Το έργο αυτό γίνεται ακόμη πιο δύσκολο, μια και πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα παιδιά μας είναι μεγάλοι ρεαλιστές, γεμάτα από χαρούμενη περιέργεια. Κάθε προσπάθεια να μεταδώσουμε αίσθημα δέους ή μυστηρίου μέσα από λεκτικούς τύπους, απλώς δεν τα αγγίζει και ίσως να μοιάζει με έναν μάλλον υποκριτικό ευσεβιστικό τύπο. Εξ΄ άλλου ας μην ξεχνάμε ότι η λέξη «φόβος του Θεού» σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από πολλά είδη φόβων. Τα παιδιά είναι εκτεθειμένα σε πολλούς φόβους, όπως για παράδειγμα φοβούνται το σκοτάδι, τις δυνατές φωνές κ.ά. Επομένως το να ταυτισθεί ο «φόβος του Θεού» με το φόβο των τρομακτικών πραγμάτων, δεν βοηθάει στο να γνωρίσουν τα παιδιά το Θεό.Το δικό μας έργο είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναγνωρίζουν τις ενέργειες του Θεού μέσα στο χώρο της δικής τους ζωής, στο χώρο της δικής τους γνώσης για τα φυσικά γεγονότα και μέσα στο πλαίσιο των λογικών τους δυνατοτήτων. Με το δικό τους ρυθμό, με το δικό τους τρόπο και με τη βοήθεια του Θεού θα αποκτήσουν την αίσθηση της ιερότητας, την αίσθηση του δέους μπροστά στο Μυστήριο του Θεού.
4. Ενότητα ζωής.
Ένα πολύ σημαντικό θέμα στην χριστιανική αγωγή είναι κι αυτό της ενότητος, ή της επικοινωνίας με τον κόσμο. Η χριστιανική πίστη δεν μπορεί να κρατάει μια απομονωμένη θέση στη ζωή μας. Δεν μπορούμε να είμαστε εν μέρει χριστιανοί, ούτε κατά περιόδους, ή σε κάποιους χώρους μόνο.Στην πλουραλιστική κοινωνία μας το νόημα της Εκκλησίας συχνά υποβιβάζεται στο νόημα ενός απομονωμένου αυτό-περιφραγμένου σώματος, που δεν έχει καμιά σχέση με τα ενδιαφέροντα του κόσμου. Βεβαίως κατά μια έννοια, οι χριστιανοί «δεν είναι του κόσμου τούτου», αλλά αυτό σημαίνει μόνο ότι δεν αποδέχονται την κοσμική ιεράρχηση των αξιών. Η Χριστιανική Εκκλησία θα πρέπει να είναι μια εικόνα αγάπης και ενδιαφέροντος για τον κόσμο κι έτσι δεν μπορεί να σταθεί απομονωμένη και αδιάφορη. Πώς αυτό μπορούμε να το διδάξουμε στα παιδιά μας κάτω από τις συνηθισμένες συνθήκες της ενοριακής μας ζωής; Μπορούμε ανυπόκριτα να διδάξουμε κάτι, που τόσο λίγο πραγματοποιείται στη ζωή; Κι όμως υπάρχουν τρόποι απλοί για να το κάνουμε. Μπορούμε να αρπάξουμε κάθε πρακτική ευκαιρία για να συνδέσουμε τα παιδιά μας με τον κόσμο, όπως συμμετοχή στη φροντίδα για τις ανάγκες των άλλων, ενδιαφέρον για το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας, ώστε με τον τρόπο αυτό να οδηγήσουμε τα παιδιά σε μια βαθύτερη κατανόηση του ενδιαφέροντος της Εκκλησίας «υπέρ του Σύμπαντος κόσμου».
Η ευθύνη όλων μας για την ορθή χριστιανική αγωγή των παιδιών είναι μεγάλη. Κρατάμε στα χέρια μας το πιο σημαντικό και συνάμα ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας μας. Τα μάτια ενός παιδιού, το χαμόγελο, η σκανδαλιά, τα δάκρια, η αγκαλιά του είναι όλα εκείνα τα οποία θα μας δώσουν την έμπνευση, μαζί με τη χάρη του Θεού, ώστε το έργο μας ως παιδαγωγών, γονέων και ποιμένων να έχει το καλύτερο αποτέλεσμα.
Πηγή: http://www.imelef.gr/
"Πώς έρχεται η ειρήνη στην οικογένεια"
«ΠΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»
Η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία
Καρδιά της Μ. Τεσσαρακοστής είναι η θεία λειτουργία των Προηγιασμένων δώρων. Μπορούμε χωρίς υπερβολή να ονομάσομε τη λειτουργία αυτή, μαζί με τα λειτουργικά χειρόγραφα, «Λειτουργία της Μ. Τεσσαρακοστής», γιατί πραγματικά αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ακολουθία της ιεράς αυτής περιόδου. Είναι δυστυχώς αλήθεια, ότι πολλοί από τους χριστιανούς αγνοούν τελείως την ύπαρξη της, ή τη ξέρουν μόνο από το όνομα, ή και ελάχιστες φορές την έχουν παρακολουθήσει.
Δεν πρόκειται να τους κατηγορήσουμε γι’ αυτό. Η λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται σήμερα στους ναούς μας το πρωί των καθημερινών της Τεσσαρακοστής, ημερών δηλαδή εργάσιμων, και γι’ αυτό πολύ λίγοι είναι εκείνοι που δεν δεσμεύονται κατά τις ώρες αυτές από τα επαγγέλματα ή την υπηρεσία τους. Σε πολλούς ναούς τελείται κάθε Τετάρτη απόγευμα, σε ώρες που πολλοί, αν όχι όλοι οι πιστοί, έχουν τη δυνατότητα να παρευρεθούν στην τέλεση της.
Το όνομά της η λειτουργία αυτή το πήρε από την ίδια τη φύση της. Είναι στην κυριολεξία λειτουργία «προηγιασμένων δώρων». Δεν είναι δηλαδή λειτουργία όπως οι άλλες γνωστές λειτουργίες του Μ. Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου, στις οποίες έχομε προσφορά και καθαγιασμό τιμίων δώρων. Τα δώρα είναι εδώ καθαγιασμένα, προηγιασμένα, από άλλη λειτουργία, που τελέσθηκε σε άλλη ημέρα. Τα προηγιασμένα δώρα προτίθενται κατά τη λειτουργία των Προηγιασμένων για να κοινωνήσουν απ’ αυτά και να αγιασθούν οι πιστοί. Με άλλα λόγια η λειτουργία των Προηγιασμένων είναι μετάληψη, κοινωνία.
Για να κατανοήσομε τη γενεσιουργό αιτία της λειτουργίας των προηγιασμένων πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία της. Οι ρίζες της βρίσκονται στην αρχαιότατη πράξη της Εκκλησίας μας. Σήμερα έχομε τη συνήθεια να κοινωνούμε κατά αραιά διαστήματα. Στους πρώτους όμως αιώνες της ζωής της Εκκλησίας οι πιστοί κοινωνούσαν σε κάθε λειτουργία, και μόνον εκείνοι που είχαν κάνει διάφορα σοβαρά αμαρτήματα αποκλείονταν για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα από τη μετάληψη των αγίων μυστηρίων. Κοινωνούσαν δηλαδή οι πιστοί απαραιτήτως κάθε Κυριακή και κάθε Σάββατο και ενδιαμέσως της εβδομάδας όσες φορές ετελείτο η θεία λειτουργία, τακτικά ή έκτακτα στις εορτές που τύχαινε να συμπέσουν μέσα στην εβδομάδα.
Ο Μ. Βασίλειος μαρτυρεί, ότι οι χριστιανοί της εποχής του κοινωνούσαν τακτικά τέσσερεις φορές την εβδομάδα, δηλαδή την Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή (Επιστολή 93). Αν πάλι δεν ήταν δυνατό να τελεστεί ενδιάμεσα της εβδομάδας η θεία λειτουργία, τότε οι πιστοί κρατούσαν μερίδες από τη θεία κοινωνία της Κυριακής και κοινωνούσαν μόνοι τους. Το έθιμο αυτό το επιδοκιμάζει και ο Μ. Βασίλειος. Στα μοναστήρια και ιδιαίτερα στα ερημικά μέρη, όπου οι μοναχοί δεν είχαν τη δυνατότητα να παραβρεθούν σε άλλες λειτουργίες εκτός της Κυριακής, έκαναν ό,τι και οι κοσμικοί. Κρατούσαν δηλαδή αγιασμένες μερίδες από την Κυριακή ή το Σάββατο και κοινωνούσαν μόνοι τους.
Οι μοναχοί όμως αποτελούσαν μικρές ή μεγάλες ομάδες και όλοι έπρεπε να προσέλθουν και να κοινωνήσουν κατά τις ιδιωτικές αυτές κοινωνίες. Έτσι αρχίζει να διαμορφώνεται μια μικρή ακολουθία. Όλοι μαζί προσευχόντουσαν προ της κοινωνίας και όλοι μαζί ευχαριστούσαν το Θεό, που τους αξίωσε να κοινωνήσουν. Αν υπήρχε και ιερέας, αυτός τους πρόσφερε τη θεία κοινωνία. Αυτό γινόταν μετά την ακολουθία του εσπερινού ή της Θ΄ (εννάτης) ώρας (3 μ. μ.), γιατί οι μοναχοί έτρωγαν συνήθως μόνο μια φορά την ημέρα, μετά τον εσπερινό. Σιγά – σιγά θέλησαν να εντάξουν την κοινωνία τους αυτή στα πλαίσια μιας ακολουθίας, που να υπενθυμίζει τη θεία λειτουργία. Κατά τον τρόπο αυτό διαμορφώθηκε η ακολουθία των Τυπικών (δηλαδή κατά τον τύπο της θείας λειτουργίας), προς το τέλος της οποίας κοινωνούσαν. Αυτή είναι και η μητρική μορφή της Προηγιασμένης.
Ας έλθουμε τώρα στην Τεσσαρακοστή. Η θεία λειτουργία κατά την περίοδο αυτή ετελείτο μόνο κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές. Παλαιό έθιμο επικυρωμένο από εκκλησιαστικούς κανόνες απαγόρευε την τέλεση της θείας λειτουργίας κατά τις ημέρες της εβδομάδας, γιατί αυτές ήταν ημέρες νηστείας και πένθους. Η τέλεση της θείας λειτουργίας ήταν κάτι ασυμβίβαστο προς τον χαρακτήρα των ημερών αυτών. Η λειτουργία είναι πασχάλιο μυστήριο, που έχει έντονο τον πανηγυρικό, τον χαρμόσυνο και επινίκιο χαρακτήρα. Αυτό όμως γεννούσε πρόβλημα. Οι χριστιανοί έπρεπε να κοινωνήσουν δύο φορές τουλάχιστον ακόμη την εβδομάδα, το λιγότερο δηλαδή κατά τις δύο ενδιάμεσες ημέρες, την Τετάρτη και την Παρασκευή, που αναφέρει και ο Μ. Βασίλειος. Η λύση ήδη υπήρχε: οι πιστοί θα κοινωνούσαν από προηγιασμένα άγια. Οι ημέρες αυτές ήσαν ημέρες νηστείας. Νηστεία την εποχή εκείνη σήμαινε πλήρη αποχή τροφής μέχρι τη δύση του ήλιου. Η κοινωνία λοιπόν θα έπρεπε να κατακλείσει τη νηστεία, να γίνει δηλαδή μετά την ακολουθία του εσπερινού.
Στο σημείο αυτό συνδέεται η ιστορία με τη σημερινή πράξη. Η λειτουργία των Προηγιασμένων είναι σήμερα ακολουθία εσπερινού, στην οποία προστίθεται η παράθεση των δώρων, οι προπαρασκευαστικές ευχές, η θεία κοινωνία και η ευχαριστία ύστερα από αυτήν. Η διαμόρφωσή της μέσα στο όλο πλαίσιο της Τεσσαρακοστής της έδωσε ένα έντονο «πενθηρό», κατά τον Θεόδωρο Στουδίτη, χαρακτήρα. Με τον εσπερινό συμπλέκονται τροπάρια κατανυκτικά, οι ιερείς φέρουν πένθιμα άμφια, η αγία τράπεζα και τα τίμια δώρα είναι σκεπασμένα με μαύρα καλύμματα, οι ευχές είναι γεμάτες ταπείνωση και συντριβή. «Μυστικωτέρα εις παν η τελετή γίνεται» κατά τον ίδιο Πατέρα.
Καιρός να ρίξωμε μια ματιά σ’ αυτήν την ίδια τη λειτουργία των Προηγιασμένων, στη μορφή που ύστερα από μακρά εξέλιξη αποκρυσταλλώθηκε και κατά την οποία τελείται σήμερα στους ναούς μας. Ήδη επισημάναμε τα δύο λειτουργικά στοιχεία που τη συνθέτουν: την ακολουθία του εσπερινού και τη θεία κοινωνία. Το πρώτο μέρος της αποτελεί ο συνήθης εσπερινός της Τεσσαρακοστής με μικρές μόνο τροποποιήσεις. Ο ιερέας κατά τη ψαλμωδία της Θ΄ ώρας ντύνεται την ιερατική του στολή και θυμιάζει.
Η έναρξη γίνεται με το «Ευλογημένη η βασιλεία…» κατά τον τύπο της θείας λειτουργίας. Διαβάζεται ο προοιμιακός, ο 103ος δηλαδή ψαλμός, που περιγράφει το δημιουργικό έργο του Θεού. Είναι το προοίμιο του εσπερινού, αλλά και όλης της ακολουθίας του νυχθημέρου, που αρχίζει, ως γνωστό, κατά τον εβραϊκό τρόπο, από την εσπέρα· πρώτο μέρος του εικοσιτετραώρου θεωρείται η νύχτα. Ύστερα ο διάκονος ή ο ιερέας θέτει στο στόμα των πιστών τα ειρηνικά. Ακολουθεί η ανάγνωση του 18ου καθίσματος του Ψαλτηρίου· «Πρός Κύριον εν τω θλίβεσθαι με εκέκραξα και εισήκουσε μου…».
Είναι το τμήμα του ψαλτηρίου που έχει καθοριστεί να διαβάζεται κατά τους εσπερινούς της Τεσσαρακοστής. Ο ιερέας εν τω μεταξύ ετοιμάζει στην πρόθεση τα προηγιασμένα από τη λειτουργία του προηγουμένου Σαββάτου ή της Κυριακής τίμια δώρα. Αποθέτει τον άγιο άρτο στο δισκάριο, κάνει τη ένωση του οίνου και του ύδατος στο άγιο ποτήριο και τα καλύπτει. Ο εσπερινός συνεχίζεται με τη ψαλμωδία των ψαλμών του λυχνικού και των κατανυκτικών τροπαρίων της ημέρας, που παρεμβάλλονται στους τελευταίους στίχους των ψαλμών αυτών και γίνεται είσοδος. Διαβάζονται δύο αναγνώσματα από την Π. Διαθήκη, ένα από τη Γένεση και ένα από το βιβλίο των Παροιμιών. Θα σταθούμε για λίγο στην κατανυκτική ψαλμωδία του «Κατευθυνθήτω», του δεύτερου στίχου του 140ου ψαλμού. Ψάλλεται μετά από τα αναγνώσματα έξι φορές, από τον ιερέα και τους χορούς, ενώ ο ιερέας θυμίαζει την αγία τράπεζα.
Κατόπιν γίνεται η εκτενής δέηση υπέρ των τάξεων των μελών της Εκκλησίας, των κατηχουμένων, των ετοιμαζομένων για το άγιο βάπτισμα, «των προς το φώτισμα ευτρεπιζομένων» και των πιστών. Και μετά την απόλυση των κατηχουμένων έρχεται το δεύτερο μέρος, η κοινωνία των μυστηρίων.
Τη μεταφορά των προηγιασμένων δώρων από την πρόθεση στο θυσιαστήριο, που γίνεται με μεγάλη κατάνυξη, ενώ οι πιστοί σκύβουν μέχρι το έδαφος, συνοδεύει η ψαλμωδία του αρχαίου ύμνου «Νυν αι δυνάμεις».
Η προπαρασκευή για τη θεία κοινωνία περιλαμβάνει κυρίως την Κυριακή προσευχή, το «Πάτερ ημών…», ακολουθεί η κοινωνία και μετά απ’ αυτήν η ευχαριστία. Και η λειτουργία τελειώνει με την κατανυκτική οπισθάμβωνο ευχή. Είναι δέηση, που συνδέει την τέλεση της κατανυκτικής αυτής λειτουργίας με την περίοδο των Νηστειών. Ο πνευματικός αγώνας της Τεσσαρακοστής είναι σκληρός, αλλά και η νίκη κατά των αοράτων εχθρών είναι βέβαιη για τους αγωνιζομένους τον καλόν αγώνα. Η ανάσταση δεν είναι μακριά.
Η θεία λειτουργία των Προηγιασμένων είναι μία από τις ωραιότερες και κατανυκτικότερες ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Αλλά συγχρόνως και μία διαρκής πρόσκληση για τη συχνή κοινωνία των θείων μυστηρίων. Μια φωνή από τα βάθη των αιώνων, από την αρχαία ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας. Φωνή που λέει, ότι ο πιστός δεν μπορεί να ζει τη ζωή του Χριστού αν δεν ανανεώνει διαρκώς την ένωσή του με την πηγή της ζωής, το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Διότι ο Χριστός είναι «η ζωή ημών».
Πηγή: http://neotita.gr/
Οι “θυσίες” των γονιών, η επίδρασή τους στα παιδιά και η ψυχοθεραπεία
Γρηγόρης Βασιλειάδης, M.Sc. Ph.D. Διδάκτωρ Ψυχολογίας Α.Π.Θ. - Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής – Μέλος του Σ.Ε.Ψ. (Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων) και της E.F.T.A. (European Family Therapy Association)
Τα διαζύγια, οι συνεχείς αποτυχημένες απόπειρες σύναψης συντροφικών σχέσεων, το διαιωνιζόμενο ανικανοποίητο της προσωπικής τους ζωής, συνήθως σπρώχνουν τους παραπάνω καταπονημένους ανθρώπους να αναζητήσουν την βοήθεια της ψυχοθεραπείας. Θέλουν, μέσα από την διαδικασία ανασκόπησης της ζωής και των «επιλογών» τους, να γνωρίσουν βιωματικά τα εμπόδια που παρεμβαίνουν στην επιθυμία τους για μια ικανοποιητική σχέση και οικογένεια. Να αναγνωρίσουν τον βαθμό της προσωπικής τους ευθύνης στις συνεχείς ματαιώσεις τους, και να δουν εάν και πως μπορούν να την χρησιμοποιήσουν για να βγουν από το σχεσιακό τους αδιέξοδο. Μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία βιώνει κανείς τα τραύματα και τον πόνο που αυτά επιφέρουν στην ψυχή. Στην αρχή, ζει τον θυμό και την απόγνωση του παιδιού που ψυχικά «βιάστηκε», και στη πορεία, καθώς αναλαμβάνει την δική του ευθύνη για την ενήλική ζωή του, απαγκιστρώνεται από την απέλπιδα επαναληπτικότητα των τραυματικών «επιλογών», φτιάχνοντας, σε συνεργασία με τον ψυχοθεραπευτή, τις οδούς που θέλει να βαδίσει προς μια νέα ζωή ανένοχης αυθεντικότητας & προσωπικής αυτοπραγμάτωσης.
Πηγή: http://neotita.gr/
Η νηστεία και οι νέοι
Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής δίνει μια ανεπανάληπτη ευκαιρία σε όλους τους χριστιανούς, συνειδητούς και μη να νηστέψουν. Αρκετά άρθρα γράφονται για τα πνευματικά οφέλη της νηστείας, αλλά και για τα οφέλη της στο ανθρώπινο σώμα ως προς την διατροφική της αξία. Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα ταχυφαγεία πλέον στη χώρα μας έχουν αναπτύξει ένα marketing process προσαρμοσμένο και στοχευμένο στις ανάγκες των νέων που νηστεύουν, ιδιαίτερα την περίοδο της Σαρακοστής.
Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο ήταν μια παρέα νέων παιδιών του λυκείου που συνάντησα τυχαία σε ένα γνωστό ταχυφαγείο. Τα παιδιά ρωτούσαν την υπάλληλο με αγωνία ποια υλικά είναι νηστήσιμα και ποια όχι. Προσπαθώντας μάλιστα να το επιβεβαιώσουν, ρωτούσαν ξανά και ξανά για μεγαλύτερη σιγουριά. Από το διάλογο που είχαν μεταξύ τους συμπέρανα ότι κάπου είχαν μπερδευτεί από το πλήθος των πληροφοριών που είχαν λάβει από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο. Μια κοπέλα μιλούσε για δίαιτα και υγιεινή διατροφή, άλλος για τις παραδόσεις μας, ενώ κάποιος ανέφερε και το καλό που κάνει στη ψυχή.
Η αλήθεια είναι ότι η νηστεία ευεργετεί και το σώμα και τη ψυχή. Ο πραγματικός όμως λόγος που θέσπισε η Εκκλησία μας τη νηστεία την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και επικυρώθηκε με κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων (ξθ΄ ῾Αγ. ᾿Αποστ., ε΄ της Α΄, β΄, κθ΄ καί πθ΄ της ΣΤ΄), είναι για την πνευματική μας προετοιμασία εν όψει του Πάσχα, κατά τη νηστεία του Κυρίου μας επί σαράντα ημέρες στην έρημο.
Η νηστεία δεν είναι ένας συμβολικός τρόπος εξιλέωσης με αποχή από ορισμένα είδη φαγητών. Η νηστεία πρέπει να συνοδεύεται και από προσευχή “τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Μαρκ. θ’ 29). Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να γνωρίσουμε το Θεό. Η προσευχή είναι ένας διαχρονικός και ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας με το Θεό. Η τακτική επίσκεψη στους Ιερούς Ναούς και η συμμετοχή μας στις ιερές ακολουθίες (Χαιρετισμοί, Προηγιασμένες, Κατανυκτικοί Εσπερινοί, Θείες Λειτουργίες) μας φέρνουν πιο κοντά στο Θεό. Η εξομολόγηση είναι ένα άλλο στάδιο που μας καθαρίζει, μας ανανεώνει και μας καθαγιάζει. Τέλος, κοινωνώντας τα Άχραντα Μυστήρια, θωρακιζόμαστε ενάντια στον πονηρό και κατακτούμε την ουράνια βασιλεία.
Συνοδεύοντας λοιπόν την αποχή από τα φαγητά με όλα τα παραπάνω, η λέξη «νηστεία» θ’ αρχίσει να λαμβάνει ένα βαθύτερο και ουσιαστικότερο νόημα στη ζωή μας.
Καλό και ευλογημένο ταξίδι προς το Πάσχα
Πηγή: http://neotita.gr/
Διήμερο Επιμόρφωσης Κατηχητών/τριών Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών: Μιλώντας στα παιδιά για το γάμο και την οικογένεια
Διήμερο Επιμόρφωσης Κατηχητών/τριών Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών
15-16 Μαρτίου 2014
1η ημέρα:
Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014
Ώρα 09.00: Προσέλευση συμμετεχόντων στον Ι. Ναό Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών – Πρωινό – Παραλαβή φακέλων
Ώρα 09.30: Χαιρετισμός από τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρ. Συμεών Βενετσιάνο, Διευθυντή του Γραφείου Νεότητος Ι.Α.Α.
Ώρα 09.40: Εισαγωγική εισήγηση με θέμα: Μιλώντας στα παιδιά για το Γάμο και την Οικογένεια σε όλες τις βαθμίδες Κατήχησης
Ομιλητής: Αιδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Ματθαίος Χάλαρης, (εφημέριος Ι.Ναού Αγίου Δημητρίου ομωνύμου δήμου)
Ώρα 10.20: Συζήτηση επί της εισηγήσεως – τοποθετήσεις
Ώρα 10.40: Χωρισμός σε Ομάδες εργασίας – Επεξεργασία και δημιουργία Κατηχητικών μαθημάτων μέσα σε Ομάδες
1η Ομάδα: Διαφυλική αγωγή
(Συντονιστής: Αιδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Αντώνιος Καλλιγέρης, Διευθυντής Ποιμαντικής Γάμου και Οικογένειας – Εκπαιδευτικός)
2η Ομάδα: Γάμος και συζυγία
(Συντονιστής: Πανοσιολ. Αρχιμανδρ. π. Χρύσανθος Παπαποστόλου, Προϊστάμενος Ι.Ναού Αγίου Γεωργίου Χαλανδρίου)
3η Ομάδα: Μιλώντας στα παιδιά για το Γάμο μέσα από τα λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας
(Συντονιστής: Αιδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, εφημέριος του Ι.Ναού Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών)
4η Ομάδα: Γάμος και παιδιά
(Συντονίστρια: Μαρία Ξηρουχάκη, Ψυχολόγος στο Ίδρυμα ΔΙΑΚΟΝΙΑ της Ι.Α.Α.)
5η Ομάδα: Αγάπη: σχέση ή δεσμός;
(Συντονίστρια: Αναστασία Τσουμενή, Κοινωνική λειτουργός)
Ώρα 14.00: Γεύμα
Ώρα 15.00: Συνέχεια Ομάδων εργασίας
Ώρα 17.30: Εσπερινός
2η ημέρα:
Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014
Ώρα 07.00: Όρθρος και Θεία Λειτουργία στον Ι.Ναό Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών
Ώρα 10.15: Πρωινό
Ώρα 10.45: Πορίσματα των Ομάδων εργασίας – Συζήτηση επί των προτάσεων
Ώρα 14.00: Λήξη Διημέρου
Γενικές Πληροφορίες:
Τόπος: Πνευματικό Κέντρο Ι. Ναού Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών. Πρόσβαση με Ηλεκτρικό- στάση ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ.
Ποιοι μπορούν να συμμετάσχουν: 60 κατηχητές και κατηχήτριες, ηλικίας 18-40 προερχόμενοι από τις ενορίες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, κατά προτίμηση κατηχητές- τριες με μικρή κατηχητική εμπειρία. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Χωρισμός τμημάτων: Οι Κατηχητές θα χωριστούν σε 5 Ομάδες εργασίας, μέσα στις οποίες θα επεξεργαστούν- υπό την επίβλεψη και την καθοδήγηση του Συντονιστή- σχέδια κατηχητικού μαθήματος όλων των βαθμίδων Κατήχησης βάσει της θεματολογίας εκάστης ομάδας.
Πώς μπορώ να δηλώσω συμμετοχή: Μπορείτε να υποβάλλετε τις δηλώσεις συμμετοχής στο Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Ήρας 8 & Δέσπως Σέχου, Πλατεία Κυνοσάργους, Τ.Κ. 117 43, Ν. Κόσμος), στον αρ. φαξ: 210 9244363 ή στο mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. μέχρι τις 7 Μαρτίου 2014.
Περισσότερες πληροφορίες: Στο τηλ.: 213 0184431 (κα Γαβριήλ) και στο e-mail:
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Πηγή: http://neotita.gr/
