Team
Δοκιμή
«Κωστάκη! Πρόσεχε παιδί μου! Θα πέσεις! Θανάση! Τρέξε! Το παιδί!»
Ακόμα και τα πουλιά είχαν σταματήσει το τραγούδι τους τρομαγμένα.
Η πλατεία αναστατώθηκε από τις φωνές της μητέρας.
Ο Κωστάκης μόλις ξεκίνησε να δοκιμάζει τα πρώτα του βήματα στο γρασίδι.
Μαθαίνει τον πρώτο του χορό. Τα χεράκια του απλωμένα σα φτερούγες.
Δοκιμάζει. Πέφτει. Ξανασηκώνεται. Ξαναπέφτει. Χτυπάει το γόνατο του.
Η μητέρα του πιο εκεί αναμαλλιασμένη από το φόβο φωνάζει.
Δεν έμαθε να ζει ελεύθερη. Είχε αφήσει τον φόβο να την κυβερνά.
«Πρόσεχε Κωστάκη! Θα χτυπήσεις! Περίμενε τη μανούλα!»
Ο μικρός συνεχίζει την Οδύσσειά του στο γρασίδι.
Σαν ένα μικρό κομπιούτερ το μυαλουδάκι του δέχεται το πρόγραμμα της μάνας.
«Θα χτυπήσεις!»
Μεγαλώνοντας θα μάθει να ζει μ αυτό.
Θα αποφεύγει να μαθαίνει μέσα από τη δοκιμή, το λάθος, την ανταμοιβή.
Θα καταφύγει στα βιβλία, στις ειδήσεις, σε όσα ακούει από συγγενείς και φίλους.
Μόνο όποιος έχει την εμπειρία του πόνου, ξέρει τι είναι ο πόνος.
Μόνο όποιος έχει ζήσει την αγάπη, ξέρει τι σημαίνει.
Μόνο όποιος έχει δοκιμάσει να περπατήσει και έχει πέσει ξέρει τι σημαίνει να έχεις πέσει και να σηκωθείς ξανά και να περπατήσεις.
Αλήθεια
Τρεις άνθρωποι εργάζονταν σε μια οικοδομή.
Όλοι είχαν την ίδια δουλειά.
Πλησίασα.
«Καλημέρα» είπα χαμογελώντας. «Καλή δύναμη!»
Δίχως να σταματήσουν μου ανταπέδωσαν τον χαιρετισμό.
«Καλημέρα» είπαν.
«Τι κάνετε εδώ;» τους ρώτησα.
O πρώτος είπε: «Εγώ σπάω πέτρες…»
O δεύτερος είπε: «Εγώ βγάζω το ψωμί μου…»
O τρίτος είπε: «Εγώ βοηθάω να χτιστεί ένα κέντρο αστέγων…»
Απομακρύνθηκα απορώντας και θαυμάζοντας για το μεγαλείο της Αλήθειας.
Συνεδρίαση Επιτροπής Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης
Μετά την προσευχή και ύστερα από αναλυτική και εκτεταμένη συζήτηση, η Επιτροπή Νεότητος πήρε τις παρακάτω αποφάσεις :
Α) Όρισε την Ημερομηνία Λήξεως των Κατηχητικών Συνάξεων, για το φετινό εκκλησιαστικό έτος, για το Σαββατοκύριακο 12 και 13 Μαΐου 2012.
Β) Το Σάββατο 19 Μαΐου 2012, θα τελεσθεί Θ. Λειτουργία και στο τέλος της ειδική δέηση, σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως όπου θα προσκληθούν επισήμως όλοι οι μαθητές που διαγωνίζονται στις πανελλήνιες αλλά και τις απολυτήριες ή προαγωγικές εξετάσεις, καθώς και οι γονείς τους. Ο Σεβασμιώτατος θα αποφασίσει και θα ανακοινώσει ο ίδιος σε ποια Ενορία θα ιερουργήσει εν καιρώ. Το Γραφείο Νεότητος θα επιμεληθεί σχετική αναμνηστική ευλογία που θα διανεμηθεί σε όλους τους μαθητές, που θα συμμετέχουν.
Γ) Στις 11 Ιουνίου 2012, στις 7.00 μ.μ. θα τελεσθεί ο Εσπερινός στην Ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας και εν συνεχεία στις 7.30 μ.μ. απέναντι, στο Συνεδριακό Κέντρο Άττικα Σέντερ του Ξενοδοχείου ΦΙΝΙΞ, θα πραγματοποιηθεί μεγάλη Εκδήλωση για όλους τους συνεργάτες της Ιεράς Μητροπόλεως (Ιερείς και Διακόνους, Μητροπολιτικό Συμβούλιο, Εκκλησιαστικά Συμβούλια, Ψάλτες, Νεωκόροι, Κατηχητές, κυρίες Φιλοπτώχου Ταμείου και μέλη Ερανικών Επιτροπών) με δεδομένο ότι φέτος δεν πραγματοποιήθηκαν οι σχετικές επιμέρους συναντήσεις κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, όπως συνήθως κάθε χρόνο. Ομιλητής στην Εκδήλωση θα είναι ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, θα υπάρχει δυνατότητα παρεμβάσεως από όλους και θα δοθεί πλούσιο κέρασμα.
Δ) Η Τελευταία προγραμματισμένη Συνάντηση του Αντιαιρετικού Σεμιναρίου που ήταν για τις 11 Ιουνίου, μεταφέρεται για τις 18 Ιουνίου.
Ε) Η 9η Γιορτή του Παιδιού, θα πραγματοποιηθεί στις 17 Ιουνίου 2012, όπως κάθε χρόνο στη Πλατεία Σμύρνης Ελληνικού,
Στ) Τα πρωταθλήματα του Αθλητικού Οργανισμού ο Άγιος Νέστωρ, που αναβλήθηκαν πριν το Πάσχα θα πραγματοποιηθούν σε δύο Σάββατα στο Αθλητικό Κέντρο του Αγίου Κοσμά Ελληνικού. Τα προκριματικά παιχνίδια θα πραγματοποιηθούν στις 28 Απριλίου 2012 και οι τελικοί στις 12 Μαΐου 2012.
Ζ) ΟΙ Αγώνες Στίβου της Ιεράς Μητροπόλεως θα πραγματοποιηθούν στις 10 Ιουνίου στις 7.30 ώρα όπως κάθε χρόνο στο Γήπεδο του Γυμναστικού Συλλόγου Γλυφάδας, επί της οδού Ζέπου.
Η) Η Εκδρομή Κατηχητών της Ιεράς Μητροπόλεως θα γίνει το τελευταίο τριήμερο ή το Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου (θα εξαρτηθεί με τις πτήσεις) για τα Ορθόδοξα Μοναστήρια της Καλαβρίας της Ιταλίας ως πρώτη επιλογή και ως εναλλακτικός προορισμός η Μονή Σινά στην Αίγυπτο. Θα οριστικοποιηθούν μέσα στο καλοκαίρι.
Και Θ) Για όλα τα παραπάνω θα βγουν ειδικές ανακοινώσεις και θα οργανωθούν από την Επιτροπή Νεότητος κατά χρονική προτεραιότητα και σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες κάθε εκδηλώσεως. Σε όλα τα παραπάνω είναι αυτονόητη για την επιτυχία τους, η συμβολή όλων των Στελεχών της Ιεράς Μητροπόλεως και κυρίως η συμμετοχή των παιδιών της Μητροπόλεως, για τις δραστηριότητες που τα αφορούν.
Μη υπάρχοντος άλλου θέματος, έγινε η προσευχή και η συνεδρίαση της Επιτροπής Νεότητος έλαβε τέλος.
π. Αντώνιος Χρήστου
Εφημέριος Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Βούλας
1η Συνάντηση της Νεανικής Συνάξεως του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, μετά τις διακοπές του Πάσχα
Την Πέμπτη της Διακαινησίμου πραγματοποιήθηκε η 1η Νεανική Σύναξη του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, μετά την διακοπή για τις ημέρες του Πάσχα.
Στην αρχή τελέσθηκε η Πασχάλιος Ημερονύκτιος Ακολουθία! Στη συνέχεια ο π. Αντώνιος καλωσόρισε όσα μέλη μπόρεσαν να έρθουν και τους απεύθυνε τον Αναστάσιμο χαιρετισμό. Στη συνέχεια αναχωρήσαμε σε γνωστή ταβέρνα στη περιοχή Βλάχικα στο Δίλοφο Βάρης όπου δειπνήσαμε και συναναστραφήκαμε μεταξύ μας.
Στο τέλος μετά την Ευχαριστία… ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την ερχόμενη Πέμπτη κανονικά στο Πνευματικό Κέντρο.
Εκ του Νεανικού Τομέα του Ιερού Ναού
Χριστός Ανέστη
«Χριστός Ανέστη!» είπε και ύψωσε το ποτήρι του στον αέρα, σαν σημαία, σαν λάβαρο.
«Αληθώς ο Κύριος!» απάντησαν οι υπόλοιποι και ύψωσαν κι αυτοί το ποτήρι τους για να ανταμώσουν το σινιάλο του Γιώργου.
Το φως λαμπύριζε καθώς σπάθιζε το κατακόκκινο κρασί. Διαμάντια σπινθίριζαν πάνω στο γυαλί.
Αφού απόθεσαν τα ποτήρια τους στο τραπέζι κάποιος είπε ένα χωρατό, άλλοι γέλασαν, άλλοι σχολίασαν και άλλοι έμειναν σιωπηλοί για να ακούσουν καθαρά τον χτύπο στην πόρτα.
«Ποιος να είναι τέτοιαν ώρα;» ρώτησαν. «Όλοι είμαστε εδώ!».
«Φαίνεται πως δεν είμαστε…» είπε ο Γιώργος και μαζί με την σύντροφό του τράβηξαν κατά την εξώπορτα.
Κοιτούσε ο ένας τον άλλον. Σώπασαν τα χωρατά. Παράτησε το φως τα παιχνιδίσματά του.
Στο άνοιγμα της πόρτας στεκόταν το ζευγάρι των αστέγων της γειτονιάς. Λίγο καιρό πριν ο Γιώργος και η γυναίκα του έτρωγαν στο σπίτι τους. Τώρα στέκει μόνο, σαν πεθαμένο.
«Ελάτε, περάστε! Ο Χριστός αναστήθηκε!» είπε ο Γιώργος.
«Κοπιάστε στο τραπέζι μας!» είπε η γυναίκα του δίχως να ρωτήσει τίποτα άλλο.
«Βλέπετε πως δεν είμασταν όλοι;» χαμογέλασε πλατιά καθώς τακτοποιούσε για να συν-χωρέσουν όλοι.
«Τελικά στο τραπέζι, και κυρίως στο αναστάσιμο, ποτέ δεν είμαστε όλοι. Πάντα κάποιος θα λείπει και τον περιμένουμε…» σχολίασε κάποιος.
«Για να μη το προχωρήσω προτείνοντας να πάρουμε την μερίδα του και θα βγούμε να τον συναντήσουμε εμείς» συμπλήρωσε άλλος.
Τα μάτια συνέχισαν την κουβέντα. Δίχως λόγια περιττά.
«Χριστός Ανέστη» ξαναύψωσαν όλοι μαζί τα ποτήρια τους τούτη τη φορά.
Πηγή
Φως
«Άντε βρε κορίτσι μου να βγεις καμιά βόλτα! Αράχνιασες εδώ μέσα όλη την ώρα!»
Αυτή ήταν η μόνιμη γκρίνια στο σπίτι τον τελευταίο καιρό.
Η Αντριάνα δίχως να απαντήσει κουλουριαζόταν πιο πολύ πάνω στο κρεβάτι της, τακτοποιούσε τα ακουστικά στα αυτιά της και χανόταν στο σκοτάδι. Το δωμάτιο κάποτε είχε παράθυρα. Τώρα οι γέφυρες για να περάσει το φως έχουν γκρεμιστεί. Στη θέση τους θυμωμένα παντζούρια υπερασπίζουν την απομόνωση.
«Τι έχεις παιδάκι μου; Γιατί δε μας μιλάς;» παρακαλούσε η μάνα.
Ο πληθυντικός ήταν απο συνήθεια. Η αλήθεια είναι ότι στο σπίτι κυριαρχούσε ο ενικός.
Εδώ και λίγα χρόνια. Ένας γονιός κοντά. Ο άλλος μακριά.
«Τι σου λείπει που δεν το έχεις;» αναζητούσε δρόμο να περάσει η μάνα.
Η σιωπή όμως την έδιωχνε από το δωμάτιο.
Η Αντριάνα ακόμα και στο σχολείο κουβαλούσε τη σιωπή της. Πιο βαριά από την τσάντα με τα δεκατέσσερα βιβλία και τα πέντε τετράδια.
Οι φίλοι βαρέθηκαν. Οι δάσκαλοι παραιτήθηκαν. Οι ψυχολόγοι έμειναν πολύ μακριά από την καρδιά της.
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν ήταν διαφορετική από την προηγούμενη. Απλά είχε όνομα.
Για την Αντριάνα η ζωή της τέλειωνε στον Επιτάφιο.
Μέχρι που το Μεγάλο Σάββατο ξαφνικά άνοιξε το παράθυρο του δωματίου της.
Στο κάδρο του φάνηκε ο πατέρας.
Έπεσε στην αγκαλιά του και αναστήθηκε το Φως της.
Ο παππούς
Κωνσταντίνος Κωστέλλας. Έτσι έλεγαν τον παππού. Και ήταν ήρωας. Και η φωτογραφία του δέσποζε στο σαλόνι του σπιτιού.Από τότε που χτίστηκε τούτο το σπίτι, το πρώτο κάδρο που κρεμάστηκε καταμεσίς στον ολόλευκο τοίχο ήταν του παππού. Σαν θεμέλιο. Σαν ευχή.
«Αυτός εκεί που βλέπετε...» ήταν το σκαλοπάτι για να ανέβει στο βάθρο ο κυρ Δημήτρης και να εξιστορήσει για χιλιοστή φορά τα κατορθώματα του παππού. Τι πόλεμο, τι στενάχωρα χρόνια, τι κατορθώματα.
Όλοι οι φίλοι του είχαν ακούσει τα ιστορήματα αυτά χίλιες φορές. Δεν χόρταιναν να τον βλέπουν να τα εξιστορεί για χιλιοστή πρώτη. Τους καθήλωναν τα δάκρυά του. Τιμή και καμάρι.
Κάθε φορά που χρειαζόταν να βαφτεί το σπίτι όλη του η έγνοια ήταν το κάδρο του παππού. Η ιστορία του. Ο λόγος για να ζει.
Μεγάλη Παρασκευή ήταν όταν ήρθε η ώρα να φύγουν.
Δεν θα πήγαιναν για προσκύνημα. Ούτε για εκκλησιά.
Τους σκλάβωσε η προσφυγιά.
Το βιος τους το πήραν άλλοι. Με το έτσι θέλω. Όπως προστάζει ο νόμος του δυνατού.
Ο κυρ Δημήτρης αποκαθήλωνε το κάδρο του παππού την ίδια ώρα που ο ιερέας σε κάποιο ναό αποκαθήλωνε το σώμα του Ιησού.
Λευκό σεντόνι τύλιξε τις μνήμες, την ιστορία. Αντί για μύρο ο κυρ Δημήτρης το πότισε με δάκρυα. Το μύρο της ψυχής του.
Στα κατάβαθα της βαλίτσας ευλαβικά, σαν σε τάφο βρέθηκε η φωτογραφία του Κωνσταντίνου Κωστέλλα.
Θα ξανάβλεπε το φως του ήλιου στην καινούργια πατρίδα τώρα πια.
Πηγή
Φιλί
«Τώρα που αρρώστησες δεν θέλω να στεναχωριέσαι καθόλου!» του είπε και του χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά.Εκείνος ανήμπορος σα να βυθίζεται σε κινούμενη άμμο. Πετάρισε τα βλέφαρά του δυο τρεις φορές πασχίζοντας να δει πιο καθαρά το πρόσωπο της γυναίκας του.
«Τι θα απογίνουν τα παιδιά;» τη ρώτησε.
Εκείνη του χάρισε ένα καθησυχαστικό χαμόγελο.
«Τα έχεις φροντίσει όλα καλέ μου!» του είπε.
«Όλα;» ρώτησε αυτός «Πώς;»
Του έφερε κοντά στο πρόσωπό του μερικές πυκνογραμμένες κόλλες χαρτιού γεμάτες υπογραφές και χαρτόσημα.
«Αυτό είναι το δώρο σου γι' αυτά.» του είπε. «Το μόνο που λείπει είναι η συγκατάθεση σου» και του έβαλε στο χέρι ένα στυλό.
Με τρεμμάμενο χέρι εκείνος υπέγραψε τη διαθήκη.
Εκείνη την ώρα περνούσε ο γιατρός πίσω από την πόρτα. Κοίταξε την γυναίκα ερωτηματικά, εκείνη του έγνεψε καταφατικά και αποτέλειωσε το φιλί στο μάγουλο του άνδρα της. Όλο γλύκα, σαν δηλητήριο.
Σχεδόν κανείς δεν άκουσε την τρέμαμενη σκέψη του, γεμάτη παράπονο:
«Με φίλημα προδίδεις την αγάπη μας;»
Ευχή
«Κορόιδο!» «Ε, κορόιδο!» τον ανέβαζαν για να τον κατεβάσουν στα υπόγεια της ψυχής του.Λίγο ακόμα και δεν θα θυμόταν κανείς το όνομά του. Το βαφτιστικό του.
Αριστοτέλης. Έτσι είχε παραγγείλει ο παππούς. Το είχε λέει ταμένο στον φιλόσοφο.
Ξεχάστηκε το τάμα, ξεχάστηκε ο Αριστοτέλης.
Το μόνο που είχε μείνει να θυμίζει τον παππού ήταν η καθαρή ματιά. Μόλις αντίκρυζες τα μάτια του καθρεφτιζόταν το μέσα σου.
Ο Αριστοτέλης από τότε που πήγαινε στο σχολείο ήταν ο αγαθός της παρέας.
«Μου δίνεις να αντιγράψω τα Αρχαία;» ο ένας.
«Δώσε μου τη Φυσική» ο άλλος.
Και κανένας δεν ήθελε τον Αριστοτέλη για παρέα.
Αγαπούσαν την δουλειά του και όχι εκείνον.
Στην εταιρεία που εργαζόταν οι συνάδελφοί του λες και ποτέ δεν αποφοίτησαν από το σχολείο. Λες και ήταν οι συμμαθητές του. Μόνο πιο απαιτητικοί.
«Το Σαββατοκύριακο να κάνεις τους ελέγχους μου» απαιτούσαν.
Δίχως να ελέγξει κανείς αν είχε κάποια ανάγκη ο Αριστοτέλης.
Η Μεγάλη Τετάρτη ήταν η παρηγοριά του. Κάθε χρόνο άκουγε διψασμένος την διήγηση για το πώς ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Παραγγελία ήταν να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο. Ο Αριστοτέλης το πήρε προσωπικά. Δίχως να γκρινιάζει πια. Στην αρχή μόνο του κακοφαινόταν. Ύστερα σκέφτηκε:
«Μόνο έτσι μπορούμε να πούμε οτι ζούμε στ' αλήθεια. Μόνο όταν ο ένας παραστέκεται στον άλλον».
«Μη γίνεσαι κορόιδο» του έλεγαν όσοι δήλωναν πως τον αγαπούσαν. «Κράτα κάτι και για σένα».
«Δεν έχω τίποτα δικό μου, κανένας δεν έχει» τους έλεγε.
Τίποτα δεν ήθελε. Ίσως σχεδόν τίποτα. Ίσως θα ήθελε να γίνουν δυο. Δυο που να παραστέκονται. Για να μπορούν μετά να γίνουν άλλοι τόσοι κι ακόμα πιο πολλοί.
Συγνώμη
Δεν περνάει μέρα που να μην σηκώνεται στο σπίτι κουρνιαχτός από τη μάχη μεταξύ πατέρα και γιου. Στην πρώτη εφηβεία ο γιος στην δεύτερή του ο πατέρας. Κονταροχτυπιούνται. Ποιος θα αντέξει πιο πολύ. Ποιος θα φανεί στα μάτια του άλλου ο πιο δυνατός. Κι ας πέφτουν τα παραπλανητικά τεχνάσματα βροχή."Το καλό σου θέλω βρε κουφιοκέφαλε, γιατί δεν το καταλαβαίνεις;"
Το οχυρό του γιου, του Αλέξανδρου, καλά κρατεί!
Στον "πόλεμο" αυτόν επιστρατεύονται κι άλλα όπλα. Προσβολές. Ενοχές. Ένα σωρό.
"Δεν λυπάσαι κανέναν εσύ! Ούτε τη μάνα σου που τρέχει από τα χαράματα για να μη σου λείψει τίποτα, ούτε τον πατέρα σου. Ντροπή γάιδαρε! Να ζητήσεις συγνώμη για τις στεναχώριες που φορτώνεις τους γονείς σου! Αλλά πού! Πού να ξέρεις εσύ τι θα πει συγνώμη! Αναίσθητε!"
Ούτε λόγος για συγνώμες, για συγχώρεση. Ούτε λόγος για αγάπη που ενώνει. Αυτά θα ήταν σημάδια ήττας. Δεν ήταν για πολεμιστές σαν τον πατέρα του.
Οταν σήμερα Μεγάλη Τρίτη επέστρεψε εκείνος από τη δουλειά του, βρήκε στο προσκεφάλι του το παρακάτω γράμμα:
"Μπαμπά, συγχωρώ θα πει κάθε στιγμή να θυμάμαι πως κανένας δεν είναι τέλειος.
Πως ο καθένας μας μπορεί να γλιστρήσει και να πέσει ενώ στ' αλήθεια θέλει πολύ να παραμείνει όρθιος.
Πως ο καθένας μας λέει πράγματα που ευχόμασταν να μην τα έχει πει.
Πως όλοι μπορεί να ξεχάσουμε ότι πιο μεγάλη σημασία έχει να αγαπάς παρά να διεκδικείς το δίκιο σου.
Συγχωρώ θα πει πως οι άνθρωποι είμαστε πιο σημαντικοί από τα λάθη μας.
Πως είμαστε συχνά γεμάτοι συμπόνοια για τα σφάλματα των άλλων ώστε να είμαστε συμπονετικοί στα λάθη τα δικά μας.
Συγχωρώ θα πει πως έχω στην καρδιά μου χώρο για να ξεκινήσω ξανά και ξανά και ξανά και ξανά…"
Αλέξανδρος.
Πηγή
