Team
Ολοκληρώθηκαν οι λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμή και μνήμη του Αγίου Στυλιανού
Στο κήρυγμά του ο π. Ματθαίος στο Κοινωνικό, αναφέρθηκε και στους τέσσερις Αγίους που εορτάζει η Εκκλησία στις 26 Νοεμβρίου με λίγα στοιχεία από τον τρόπο που αθλήθηκαν κατά Χριστό, τον Όσιο Αλύπιο τον Κιονίτη, τον Όσιο Ακάκιο τον «εν Κλήμακι», τον Όσιο Νίκωνα τον Μετανοείτε και τον Όσιο Στυλιανό τον Παφλαγόνα, με αντιπαραβολή και σύγκριση του όρου κρίση για τον κόσμο αυτή τη στιγμή (οικονομική, εθνική, κοινωνική κτλ) και τη λέξη κρίση για την Εκκλησία (η κρίση Του Θεού στη Δευτέρα παρουσία) και πόσο πιο βαθύτερη και ουσιαστικότερη είναι η θεολογική της εκδοχή. Στάθηκε στο λόγο του ο ομιλητής, ιδιαίτερα στον Άγιο Στυλιανό και την φροντίδα του και αγάπη που είχε για τα παιδιά. Κλείνοντας την ομιλία του ο π. Ματθαίος τόνισε ότι το Συναξάρι της Εκκλησίας μας είναι ωφέλιμο και αν το υλοποιήσουμε μιμητικά στη ζωή μας θα αποκτήσει νόημα, ώστε να υπερβούμε αντικειμενικά και υποκειμενικά κάθε κρίση, πνευματική και οικονομική.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο π. Αντώνιος μετέφερε τις ευλογίες και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχη μας κ. Παύλου και ευχαρίστησε τον π. Ματθαίο που φροντίζει ανελλιπώς κάθε χρόνο να έρχεται και να λειτουργεί στη μνήμη του Αγίου σε αυτό το Εκκλησάκι, καθώς σε όλους τους προσκυνητές και εθελοντές, που βοήθησαν και συνέβαλαν ο κάθε ένας με τον τρόπο του, στον ευτρεπισμό του Ναού για την πανήγυρή του.
Στο τέλος ο Εφημέριος του Ιδρύματος, μετέβηκε με το Άγιο Δισκοπότηριο σε όλα τα τμήματα του Ιδρύματος, για να κοινωνήσουν τα παιδιά τα οποία δεν μπορούσαν να βρίσκονται στο Εκκλησάκι.
Εκ του Ιερού Παρεκκλησίου του Κ.Α.Α.Π. Βούλας.
Φως στην Οικουμένη: Συναυλία αγάπης στο Βελλίδειο
Το διαδικτυακό περιοδικό Πεμπτουσία www.pemptousia.gr διοργανώνει Συναυλία με τον τίτλο «Φως στην οικουμένη» την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 7:00 μ.μ. στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο της ΔΕΘ HELEXPO στη Θεσσαλονίκη.
Στη Συναυλία η Παιδική Χορωδία «Παραμυθία» του Ορφανοτροφείου της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Μαλογιαροσλάβετς της επαρχίας Καλούγα Ρωσίας θα τραγουδήσει και θα χορέψει ρωσικούς και ελληνικούς χορούς. Τη Χορωδία θα συνοδεύει το μουσικό συγκρότημα του γνωστού συνθέτη Χρίστου Τσιαμούλη με τραγουδίστρια την Καίτη Κουλλιά.
Την εκδήλωση θα κατακλείσει ο Γέροντας Εφραίμ, Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου με επίκαιρη ομιλία του για τα Χριστούγεννα.
Το Ορφανοτροφείο «Παραμυθία» ιδρύθηκε από την Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Μαλογιαροσλάβετς της επαρχίας Καλούγα Ρωσίας με την ευλογία του Αγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ.κ. Αλεξίου Β´ το 1994. Η Ιερά Μονή αριθμεί σήμερα 104 μοναχές με ηγουμένη την Γερόντισσα Νικολάια, η οποία έχει υπό την εποπτεία της άλλα δέκα γυναικεία μοναστήρια.
Το 2000 μέσα στο Ορφανοτροφείο δημιουργήθηκε παιδική Χορωδία. Το ρεπερτόριο της Χορωδίας αποτελείται από έργα ρωσικής και ξένης κλασικής εκκλησιαστικής μουσικής και παραδοσιακών τραγουδιών. Η Χορωδία έχει λάβει μέρος σε ξένα φεστιβάλ και συναυλίες. Η Χορωδία έχει κάνει παρουσιάσεις: Στην Ορεινή του Ισραήλ, στην Αθήνα και Ορμύλια, στην Λάρνακα και Λεμεσό, στις ιταλικές πόλεις Μπάρι, Λορέτο, Τερράτσινο και στην ισπανική πόλη Σεγκόβια. Η Χορωδία έχει λάβει μέρος σε εκκλησιαστικές εορτές και εκδηλώσεις μέσα σε Ιερούς Ναούς, σε Μουσεία, σε Ωδεία και σε διάφορα κοινωφελή Ιδρύματα.
Η Χορωδία τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο του Ιδρύματος «Ερμηνευτική Τέχνη». Πήρε το πρώτο βραβείο στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Εκκλησιαστικής Μουσικής «Χριστουγεννιάτικο Τραγούδι». Επίσης έχει βραβευθεί σε πολλά Ορθόδοξα Φεστιβάλ.
Είσοδος ελεύθερη
Πηγή: http://www.pemptousia.gr/
Άγιος Στυλιανός, ο προστάτης των παιδιών (2ο Μέρος)
Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου
Από το βιβλίο: ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ” του Αρχ. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου, Εκδόσεις: Ορθόδοξου Τύπου
Δύο βιβλία διάβαζε συνεχώς στην έρημο: το βιβλίο της φύσεως και το βιβλίο της Αγίας Γραφής. Η καρδιά του , η διάνοια του , η ψυχή του , όλη η ύπαρξή του είναι ολόθερμα δοσμένη στον Θεό. Θείο και ιερό ρίγος διαπερνά την ασκητική σάρκα του, καθώς η ψυχή του εμβαθύνει στο κάλλος της θείας Δημιουργίας. Το άγιο πάθος της αγάπης του οσίου Στυλιανού προς το πανάγιο Όνομα του Θεού τον συγκλονίζει. Όλη η δύναμη του είναι συγκεντρωμένη στη θεία αυτή αγάπη. Εγκαταλείπει έτσι ο Άγιος το σαρκικό εγώ του. Παύει να φροντίζει για την τροφή του. Τρεφόταν με χόρτα της ερήμου. Και όταν δεν υπήρχαν αυτά, ο Θεός δεν τον άφηνε. Ο Θεός, που θαυματουργεί δια τους Αγίους και μέσω των Αγίων, δεν άφηνε τον σεβάσμιο όσιο να εξαντληθεί από την πείνα. Τον κράτησε στην ζωή στέλνοντας του τροφές με τους αγγέλους, όπως έστελνε και στους άλλους Αγίους, στον Προφήτη Ηλία, τον Άγιο Μάρκο τον Αθηναίο τον φιλόσοφο και λοιπούς.
Άγιος Στυλιανός, ο προστάτης των παιδιών (1ο Μέρος)
Πατήστε τον τίτλο για να διαβάσετε όλο το άρθρο
Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου
Ο Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας , μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την Χάριν του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.
Συνέδριο για τη συγχώρηση στις 29-30 Νοεμβρίου
Το Πρόγραμμα του Συνεδρίου έχει ως εξής:
Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013
5.00 μ.μ.
Εισαγωγικός χαιρετισμός (Σταύρος Ζουμπουλάκης)
Α΄ συνεδρία (πρόεδρος: Δημήτριος Ν. Μόσχος)
5.15 μ.μ.
Μ.Ζ. Κοπιδάκης, ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ
«Ου νέμεσις»: Η συγχώρηση στον Όμηρο
5.35 μ.μ.
Νικόλαος Α.Ε. Καλοσπύρος, δρ κλασικής φιλολογίας, διδάσκων στο Τμήμα Μ.Ι.Θ.Ε. του ΕΚΠΑ
Αινικτή συγγνώμη, συντριβή αινιζόμενη: Η συγχώρηση στους αρχαίους Έλληνες τραγικούς
5.55 μ.μ.
Μιχαήλ Πασχάλης, καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
Συγχώρηση στη Ρώμη της κλασικής εποχής; Ούτε μετά θάνατον
6.15 μ.μ.
Συζήτηση
6.45 μ.μ.
Διάλειμμα
Β΄ συνεδρία (πρόεδρος: Νικόλαος Α.Ε. Καλοσπύρος)
7.05 μ.μ.
Σάββας Μιχαήλ, συγγραφέας
Γιομ Κιπούρ: Δικαιοσύνη και η συγχώρηση των πάντων
7.25 μ.μ.
Πορφύριος Νταλιάνης, δρ θεολογίας
Συγχώρηση πορευομένη: Η Παλαιά Διαθήκη στο δρόμο της θεανθρώπινης καταλλαγής
7.45 μ.μ.
Κωνσταντίνος Μπελέζος, επίκ. καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ
Από την ανέφικτη στην περισσεύουσα δικαιοσύνη: Η αμφιπρόσωπη διάσταση της συγχώρησης στην Καινή Διαθήκη
8.05 μ.μ.
Συζήτηση
Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013
Γ΄ συνεδρία (πρόεδρος: Μιχάλης Πάγκαλος)
10.00 π.μ.
Δημήτριος Ν. Μόσχος, επίκ. καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ
Οι εκκλησιολογικές διαστάσεις της συγχώρησης στην αρχαία Εκκλησία
10.20 π.μ.
Θεόδωρος Γιάγκου, πρόεδρος του Τμ. Ποιμ. και Κοιν. Θεολογίας του ΑΠΘ
Η συγχώρηση στα κανονικά κείμενα. Η ελευθερία και η περιπτωσεολογία της ανατολικής παραδόσεως
10.40 π.μ.
π. Βασίλειος Θερμός, δρ θεολογίας, ψυχίατρος παιδιών και εφήβων
Η συγχώρηση στην εξομολόγηση: μια πολυεπίπεδη διερώτηση
11.00 π.μ.
Συζήτηση
11.30 π.μ.
Διάλειμμα
Δ΄ συνεδρία (πρόεδρος: Σάββας Μιχαήλ)
11.50 π.μ.
Διονύσης Καψάλης, συγγραφέας, διευθυντής του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης
Η ντροπή και η συγχώρηση, από τον Βασιλιά Ληρ στον Πρίμο Λέβι
12.10 μ.μ.
Μιχάλης Πάγκαλος, διδάσκων φιλοσοφία στο ΕΑΠ, συγγραφέας, μεταφραστής
Ο Ντοστογιέφσκι και το σκάνδαλο του καλού
12.30 μ.μ.
Αριστοτέλης Σαΐνης, φιλόλογος, κριτικός λογοτεχνίας
Κατερίνα Καρατάσου, επίκ. καθηγήτρια Πανεπιστημίου Frederick (Κύπρος)
Το κείμενο ως «μάρτυρας, δικαστής και ερμηνευτής»: Η θεματική της συγχώρησης στη στρατοπεδική λογοτεχνία
12.50 μ.μ.
Συζήτηση
Ε΄ συνεδρία (πρόεδρος: Διονύσης Καψάλης)
5.30 μ.μ.
Στέφανος Δημητρίου, αναπλ. καθηγητής στον Τομέα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
«… και το μηδέποτε μηδέν ουδέν ησυχίαν άγειν των ανθρωπίνων»: Συγχωρώντας εμάς, συγχωρώντας τον άλλον
5.50 μ.μ.
Βαγγέλης Μπιτσώρης, συγγραφέας, μεταφραστής
Vladimir Jankélévitch. Η συγχώρηση και το απαράγραπτο
6.10 μ.μ.
Συζήτηση
6.40 μ.μ.
Διάλειμμα
ΣΤ΄ συνεδρία (πρόεδρος: Αριστοτέλης Σαΐνης)
7.00 μ.μ.
Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, δικηγόρος-θεολόγος, δρ ποινικού δικαίου
Η συγχώρηση στο Ποινικό Δίκαιο
7.20 μ.μ.
Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος του Δ.Σ. του «Άρτου Ζωής»
Η συγχώρηση του πολιτικού κακού: ΠΟΤΕ;
7.40 μ.μ.
Συζήτηση
Πηγή: http://www.pemptousia.gr/
Διάλογοι με επίκεντρο την κρίση
Εισήγηση σε εκδήλωση του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιά
24 Νοεμβρίου 2013
Αυτή η αντιπαράθεση (controversy) ξεκινά από την παιδεία. Γιατί δεν υπήρξαν μηχανισμοί, είτε κρατικοί είτε κοινωνικοί, που να ευνοούν την πολυφωνία τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στο σχολείο; Ένας ιδεολογικός μονοτροπισμός επικράτησε ή η αδιαφορία για τον διάλογο. Το παιδευτικό και πολιτικό έλλειμμα δεν προέκυψε ξαφνικά. Αν δούμε τη λειτουργία του σχολείου τα τελευταία χρόνια θα διαπιστώσουμε ότι ευνοήθηκε η παροχή γνώσης με βάση συγκεκριμένα προγράμματα, τα οποία μπορεί θεωρητικά να ήταν φιλελεύθερα, δεν συνοδεύονταν όμως από ένα συνδυασμένο κλίμα ευνομίας, συνειδητοποίησης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και την ίδια στιγμή από μία απόπειρα να γίνουν γνωστές και κατανοητές από την πλευρά της νεώτερης γενιάς οι αξίες τόσο της παράδοσης όσο και του εκσυγχρονισμού. Γιατί η ελληνική κοινωνία βάφτισε την παράδοση φολκλόρ, για να την καταστήσει ακίνδυνη, ενώ τον εκσυγχρονισμό τον χρησιμοποίησε ως όραμα ψευδαίσθησης ότι εξευρωπαϊζόμαστε, χωρίς να τον συνοδεύει από την πολιτική και κοινωνική βούληση να τον ενισχύσει με την τήρηση των νόμων που ψηφίζονταν με θεωρητικό σκοπό να λειτουργήσει ως κοινωνία προσώπων το κράτος μας.
Από την άλλη, η πρακτική της βάσης για την παιδεία ήταν η διεκδίκηση της βελτίωσης της οικονομικής θέσης των εκπαιδευτικών, οι μαζικοί διορισμοί, χωρίς να δικαιολογούνται από τις πραγματικές ανάγκες (κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα την τρέχουσα χρονιά), ο εντοπισμός της προόδου στην μάθηση με κριτήριο την βελτίωση των υλικών υποδομών του σχολείου και όχι με την ενθάρρυνση, από την πλευρά του κράτους και των αναλυτικών προγραμμάτων, της αντιπαράθεσης σε επίπεδο ιδεών, προτύπων και αξιών, η οποία θα καλλιεργούσε όχι έναν στείρο κομματικό λόγο, αλλά την καλλιέργεια της γνήσιας πολιτικής σκέψης. Πρέπει ο μαθητής να φτάσει στην Τρίτη Λυκείου για να διαβάσει τον Επιτάφιο του Περικλή, με απαξίωση της σημασίας του αφού δεν εξετάζεται στις Πανελλήνιες. Τελειώνει ο μαθητής το Λύκειο και δεν έχει διδαχτεί κάτι ουσιαστικό από την πολιτική σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, εκτός από όσους πρόκειται να ακολουθήσουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Δεν ψηφίζουν όμως μόνο αυτοί, αλλά όλοι. Ενίοτε και τα πανεπιστημιακά προγράμματα στις ανθρωπιστικές επιστήμες δεν περιλαμβάνουν την γόνιμη ενασχόληση με τα κείμενα αυτά. Την ίδια στιγμή το Πανεπιστήμιο ελάχιστη σχέση έχει με τις τοπικές και ευρύτερες κοινωνίες, καθώς οι πανεπιστημιακές ελίτ λειτουργούν στην λογική του ακαδημαϊσμού ή της ενασχόλησής τους με τα πολιτικά κόμματα, συνήθως προς στήριξιν του συστήματος και όχι με σκοπό την διασπορά της γνώσης και του προβληματισμού σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, παρά την δυνατότητα που ιδίως το Διαδίκτυο σήμερα προσφέρει. Ταυτόχρονα, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν ενθαρρύνει ούτε προστατεύει την χαρισματικότητα, ούτε στοιχειωδώς αξιολογεί τόσο αυτούς που διδάσκουν όσο και όσους διδάσκονται, ενώ οι οικογένειες δεν είναι σε θέση ούτε να εκτιμήσουν τι γίνεται ούτε να στηρίξουν φιλότιμες προσπάθειες. Βασιλιάς είναι το παιδί και τα δικαιώματά του.
Παιδεία όμως σημαίνει την καλλιέργεια της σύνολης ύπαρξης του ανθρώπου. Την εκζήτηση απόκτησης ταυτότητας, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. «Ποιος είμαι;» και «πού ανήκω;». Η παιδεία όμως αποτελεί και αντανάκλαση των στόχων του «συλλογικώς ανήκειν». Μία ματιά στα αναλυτικά προγράμματα του σχολείου μας πείθει για την ουσιαστική απουσία συλλογικής προτεραιότητας που να εμπιστεύεται ουσιαστικά και να καταδεικνύει και την δική μας παράδοση. Επικράτησε η λογική της προσαρμογής μας στη νεωτερικότητα, στην πολυπολιτισμικότητα, στην προτεραιότητα του ιδιωτικού σε βάρος του δημοσίου, του ατομικού σε βάρος του συλλογικού και θεοποιήθηκαν άλλα τέτοια ιδεολογήματα. Η απόπειρα να ξαναγραφτεί η Ιστορία για να μην ενοχλεί το παρελθόν, η αίσθηση ότι η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας εθνικισμού, ρατσισμού και ξενοφοβίας και όχι ως συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς μας, που ακριβώς αποτρέπει άμεσα τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, ενώ μπορεί να συμβάλει κάτω από προϋποθέσεις που εύκολα μπορούν να δημιουργηθούν στην στήριξη ενός υγιούς πατριωτισμού, η άκριτη υιοθέτηση ξένων προτύπων ζωής όχι μόνο από την κοινωνία, αλλά και από το σχολείο, το οποίο εκ των πραγμάτων καλείται να είναι πιο συντηρητικό και όχι άγαν φιλελεύθερο, είχαν ως αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθούμε από παιδεία που θα λειτουργεί κριτικά και όχι ως μηχανισμός πρόσκτησης και κατανάλωσης γνώσεων, με σκοπό την ένταξη σε μία μοντέρνα κοινωνία που θα λειτουργεί με αποκλειστική της προτεραιότητα την οικονομία.
Αυτό το πρότυπο λειτούργησε ως βάση για την ακρισία που μας χαρακτήρισε και εν πολλοίς εξακολουθεί να μας χαρακτηρίζει. Γιατί, παρά την φαινομενική απόπειρα για συμμάζεμα και περισσότερη πειθαρχία στη συμπεριφορά των ανθρώπων, τα ελλείμματα εξακολουθούν να υφίστανται. Για τη θεραπεία τους προϋποτίθεται προσωπικός κόπος. Προϋποτίθεται η οικειοποίηση μιας γλώσσας, η οποία είναι πολύ πλούσια σε εκφραστικά και νοηματικά δεδομένα, όμως έχει υποκύψει και αυτή στις τεχνοκρατικές προτεραιότητες της εποχής και της κοινωνίας. Η ακρισία ξεκινά από το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, χρόνια- πυλώνες της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης (γιατί το Λύκειο είναι προσανατολισμένο στις εξετάσεις, στις οποίες το κόμμα, το ιώτα και η κεραία αποτελούν τη βάση των οδηγιών του Υπουργείου προς τους διορθωτές και όχι η ωριμότητα στη σκέψη του εξετασθέντος), τα οποία όμως δεν είναι εύκολο να συναγωνισθούν τον θρίαμβο της εικονικής πραγματικότητας στην οποία ζούνε τα παιδιά. Όταν επικρατεί η ευκολία του ανεβάσματος εικόνων, μηνυμάτων, τραγουδιών, πώς μπορεί να γίνει το σπουδαίο βήμα της διαμόρφωσης άποψης μέσα από τον διάλογο για όλα αυτά, μέσα από την αντιπαράθεση;
Από την άλλη, η πολιτική αντιμετωπίζεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα και μέσα στην καταιγίδα της κρίσης ως ο αδύναμος κρίκος στη διακονία του συνόλου. Μας ενδιαφέρουν μόνο οι πολιτικοί, οι προθέσεις των οποίων αμφισβητούνται εκ των προτέρων. Οι ιδέες των οποίων δεν υπάρχει λόγος να υφίστανται. Ο πολιτικός είναι μόνο διαχειριστής και όχι εμπνευστής. Η αντιπαράθεση έχει να κάνει μόνο με το είδος της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης στο σήμερα και όχι με γνώμονα το μέλλον.
Αυτός ο δρόμος που δύσκολα θα βγάλει κάπου διαφορετικά, έρχεταιως επιστέγασμα μιας πραγματικότητας η οποία στηρίζεται στην ακρισία, χάριν της κατανάλωσης. Η αδυναμία παρακολούθησης διαλόγου και συμμετοχής σ’ αυτόν είναι εν μέρει καρπός και της ιδιωτικής τηλεόρασης, η οποία στις πολιτικές εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων καλλιέργησε ουσιαστικά την ακρισία. Η συνθηματολογία, οι διαξιφισμοί, η πρόσκληση ανθρώπων χαμηλού πολιτικού και γλωσσικού βεληνεκούς με γνώμονα την τηλεθέαση, de facto ή και κατασκευασμένη, μας έθισε στο να αντιμετωπίζουμε την πολιτική όχι ως διακονία του συνόλου ή ως τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλισθεί η ευνομία, αλλά ως την συνομοταξία η οποία αποσκοπεί στο ίδιον όφελος και στο όφελος εκείνων που λειτουργούν ως παρατρεχάμενοι της εκάστοτε εξουσίας. Η πολιτική σκέψη είναι για λίγους και όχι για τους πολλούς. Η κριτική που ασκείται σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη στις ειδησεογραφικές πύλες του Διαδικτύου αναδεικνύει το πρόβλημα. Επικρατεί η λογική του ότι «τα γνωρίζω όλα» και ότι «οι πολιτικοί πρέπει να κάνουν αυτό που εγώ πιστεύω, αλλιώς...». Κι ενώ φαίνεται να υπάρχει, επιτέλους, ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον σήμερα, καθώς συνειδητοποιούμε ότι από την οικονομική κρίση δεν μπορούμε να βγούμε χωρίς πολιτικούς και πολιτική, επιμένουμε, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, να συνθηματολογούμε, να βρίζουμε, να τρολάρουμε, να λειτουργούμε όχι ως σκεπτόμενοι άνθρωποι, με ιδέες, συγκρότηση, θέαση του ευρύτερου γίγνεσθαι, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου, αλλά ως εκείνοι που θεωρούμε ότι για όλα υπάρχουν μαγικές λύσεις ή ότι αρκεί η υπομονή για να λυθούν οι δυσκολίες. Πολιτική για το σύνολο, στο οποίο ανήκουμε εμείς, δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει. Πολιτική για την πατρίδα, όχι για την επικράτηση εις βάρος όλων των άλλων ή για την αυτοεγκατάλειψή μας σε ένα πολυπολιτισμικό μόρφωμα, και πάλι φαίνεται δύσκολο να ανακύψει.
Ποια είναι η αποστολή της Θεολογίας σε έναν τέτοιο περίγυρο;
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, θεωρούμε ότι πρωτίστως θα πρέπει νααντιπαρατεθούμε, εντός των κόλπων μας, με δύο ερωτήματα. Με το αν η Εκκλησία υπάρχει μόνο στην εσχατολογική της διάσταση και με το σημαίνει εκκοσμίκευση. Κατά τη γνώμη μας η Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει το «αεί», υπάρχει και θα υπάρχει και για το «νυν» του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία έχει μία αποστολή στην Ιστορία, που δεν είναι μόνο η κήρυξη της Βασιλείας του Θεού και της προσδοκίας της ανάστασης, αλλά η βίωση της Βασιλείας εδώ και τώρα. Και αυτή η βίωση δεν μπορεί να είναι προσανατολισμένη στους τοίχους του ναού ούτε στη σωτηρία της ψυχής. Η Εκκλησία καλείται να κάνει Έξοδο στην Ιστορία δια της θεολογίας της. Να διακηρύξει την ανάγκη για Βασιλεία του Θεού και δικαιοσύνη, δηλαδή για αγάπη, ελευθερία και αλληλεγγύη, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες αλλά και βιώνεται μέσα σε συλλογικά σχήματα, τα οποία ο Θεός δεν επέτρεψε να καταργηθούν, όπως είναι η πατρίδα. Γιατί είναι ωραία τα οικουμενικά οράματα, αλλά οι χριστιανοί στον κόσμο αυτό έχουμε πατρίδα. Ο χριστιανός είναι πολίτης. Αυτό σημαίνει ότι φέρει ευθύνη για την επιλογή του να ψηφίσει, ποιον θα ψηφίσει και αν δεν ψηφίσει. Δεν αρκεί να κατηγορούμε τους πολιτικούς και να αθωώνουμε τους εαυτούς μας από την ευθύνη να διαλέγουμε με γνώμονα την πορεία προς την συλλογική πρόοδο.
Από την άλλη χρειάζεται να ξαναδούμε το ζήτημα της εκκοσμίκευσης. Φοβόμαστε τον διάλογο με τον κόσμο, ενώ έχουμε ως βάση γι’ αυτόν μία καταπληκτική και μοναδική από κάθε άποψη παιδεία. Και δεν μιλούμε μόνο για το Ευαγγέλιο ή την ασκητική μας παράδοση που δίνει απάντηση ακόμη και σε ερωτήματα που θέτουν οι σύγχρονες επιστήμες του ανθρώπου (ψυχολογία, ψυχανάλυση). Μιλούμε για την πατερική σύνθεση του ελληνοχριστιανισμού, η οποία μπορεί να αποτελέσει τη ρίζα για να ξαναφιλοσοφήσουμε την υπαρξιακή διάσταση της ζωής. Κι εδώ μας χρειάζεται η εξάρτυση της γλώσσας, των κειμένων και της φιλοσοφίας ως βάση για να προχωρήσουμε στον πνευματικό λόγο και την κριτική διάσταση της σκέψης στην οποία μας οδηγεί το Ευαγγέλιο. Φοβόμαστε όμως ενίοτε γιατί δεν έχουμε δει το πνεύμα της εκκλησιαστικής ζωής και μένουμε κολλημένοι στο γράμμα.
Τόσο για εμάς όσο και για τους νεώτερους δεν είναι αργά να κάνουμε μία νέα αρχή. Ας ελπίσουμε ότι η απουσία ουσιαστικού προβληματισμού των πολιτικών και των «πνευματικών» ελίτ της κοινωνίας μας, που θέλουν να μας πείσουν ότι ο εκσυγχρονισμός με γνώμονα την ευρωπαϊκή καθοδήγηση και σύμφωνα με τις επιταγές αυτών που διαχειρίζονται την οικονομία, είναι η μόνη λύση, ότι δεν θα μας καθηλώσει σε μία ακόμη τριακονταετία ακρισίας και απαιδευσίας. Στο χέρι μας είναι, δια της θεολογίας και της εκκλησιαστικής ζωής, να κάνουμε το βήμα για την Έξοδο από τα μεγάλα τείχη, τα οποία χτίσαμε ή αφήσαμε να χτιστούν γύρω μας.
Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/
Η εορτή της Αγίας Αικατερίνης στην Κατερίνη
Την παραμονή της εορτής, Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ.Ιγνάτιος, Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κ.Χρυσόστομος, επισκέφθηκαν στο Επισκοπείο τον Σεβασμιώτατο Γέροντα Μητροπολίτη κ.Αγαθόνικο, επήραν την ευχή του και ξεκίνησαν τις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης. Στην συνέχεια κλήρος και λαός υποδέχθηκαν στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας Αικατερίνης, την θαυματουργό ιερά εικόνα, της Παναγίας της Πέτρας, που εβάσταζε στα χέρια του ο Σεβασμιώτατος Τοποτηρητής και ακολούθως τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.Χρυσοστόμου, ο οποίος συγκίνησε τους πιστούς με τον εορταστικό λόγο του προς την πανεύφημη νύμφη του Χριστού, Αγία Αικατερίνη, καθώς ανέλυσε θεολογικώς τον αρραβώνα της Αγίας με τον Χριστό, τον ομολογιακό βίο της και το φρικτό μαρτύριό της.
Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής Δευτέρα 25 Νοεμβρίου τελέσθηκε πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο στον μεγαλώνυμο Ιερό Ναό της θείας Αναλήψεως, στην Κατερίνη, όπου και η εφέστιος ιερά εικόνα της Αγίας, ιερουργούντων των δύο Σεβασμιωτάτων Αρχιερέων, πολλών κληρικών και εκλεκτών χορών νέων Ιεροψαλτών, που επαξίως ύμνησαν και έψαλλαν την Αγία.
Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας, ακολούθησε συγκινητική και ιδιαίτερα μεγαλόπρεπη η λιτάνευση της ιεράς εικόνος και του χαριτοβρύτου ιερού λειψάνου της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης στους δρόμους της πόλεως, όπου από την εξέδρα του Δημαρχείου Κατερίνης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης κ.Ιγνάτιος μίλησε για το πρόσωπο της Αγίας, για την μαρτυρία της, για την χαρακτηριστική, σταθερή, φλογερή και ζέουσα πίστη της, επικαλούμενος τις ευχές και τις πρεσβείες της. Αναφέρθηκε ακόμη στον ασθενούντα πολυσέβαστο Γέροντα Μητροπολίτη κ.Αγαθόνικο δια πολλών θερμών λόγων, τον χαρακτήρισε για άλλη μια φορά άνθρωπο της αγάπης και της προσευχής και διδάσκαλο της αυστηρής πνευματικής ζωής, του χρέους και της υψηλής ευθύνης, αληθινό πνευματικό πατέρα που ακόμη και τώρα, ευρισκόμενος στην ασθένειά του δέεται για όλα τα πνευματικά του παιδιά.
Και στο τέλος ευχαρίστησε ιδιαίτερα τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ.Χρυσόστομο, η παρουσία του οποίου λάμπρυνε την φετινή πανήγυρι της Αγίας και έδωσε χαρά και ενίσχυση στο φιλάγιο ποίμνιο της Ιεράς Μητροπόλεως, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει και την ευγνωμοσύνη του προς τον ιερό κλήρο της τοπικής Εκκλησίας, τους άρχοντες, τον φιλόχριστο στρατό και τον περιούσιο λαό του Θεού, για την ενεργό συμμετοχή, συμπροσευχή και παρουσία τους στην εορτή της πολιούχου και προστάτιδός τους Αγίας Αικατερίνης, της θαυματουργού.
Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/
Ένα αξέχαστο, δημιουργικό πρωινό για τα παιδιά της Ευαγγελίστριας Πειραιώς!!
Όλα τα παιδιά, όλων των ηλικιών, σε όλα τα τμήματα δημιούργησαν με τα χέρια τους ένα αληθινό χειροτέχνημα, όμορφη διακόσμηση με γούστο
Και το κυριώτερο, την κατασκευή, φεύγοντας για το σπίτι τους, με ζωγραφισμένη τη χαρά στο πρόσωπό τους, την πήραν για να τους θυμίζει το πρωτότυπο αυτό πρωινό!
Την όλη οργάνωση, έμπνευση, ευθύνη και συντονισμό του καινοτόμου αυτού πρωινού, είχε το πρώην στέλεχος της Ενορίας και επί 20ετία Νηπιαγωγός στον Παιδικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς η κα Γιώτα Τιλκερίδου-Κοντιζά, η οποία με ξεχωριστό κέφι εμψύχωσε μικρά και μεγάλα παιδιά, σε σημείο που όλα να εκφράζουν τον ενθουσιασμό τους και να ομολογούν ότι οι στιγμές που έζησαν κοντά της, θα τους μείνουν αξέχαστες!
Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/
Η Κρητική παράδοση στο "ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει..."
Στη γνωριμία μας με την Μουσικοχορευτική παράδοση της Μεγαλονήσου, έγινε αναφορά στην ιστορία των Κρητικών χορών, παρουσιάστηκαν οι πιο γνωστοί χοροί του νησιού και τέλος διδάχτηκαν χοροί οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένοι και άγνωστοι στο ευρύ κοινό.
Τέλος έγιναν και παρουσιάσεις των ανδρικών και γυναικείων κρητικών φορεσιών.
Την ευθύνη του προγράμματος είχε ο κ. Θοδωρής Τσόντος, χοροδιδάσκαλος και Πρόεδρος της Αδελφότητας Κρητών Πειραιά «ΟΜΟΝΟΙΑ».
Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/
Xωρίς βροχή τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός, προς τιμή και μνήμη του Αγίου Στυλιανού, προστάτη του Ιδρύματος Κ.Α.Α.Π. Βούλας.
