ΝΕΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ Ι.Ν. ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΝΕΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ

Ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια του Θεού το πρόγραμμα «ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ» του Ι.Ν. Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού.

Το πρόγραμμα περιείχε όλα τα στοιχεία μιας χριστιανικής κατασκήνωσης εκτός από τη διανυκτέρευση. Το πρωί προσευχή, έπαρση σημαίας, αγιογραφικό, πρωινό και εξόρμηση. Στόχος μας ήταν πρωτίστως τα παιδιά να νιώθουν χαρούμενα και άνετα στο χώρο της Εκκλησίας αλλά και να διαπαιδαγωγηθούν με όσα καλά προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο. Έτσι λοιπόν, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μάθουν για τη δημιουργία του Θεού, τις αρετές που πρέπει να καλλιεργούν στη ζωή τους, να προσεύχονται, να πειθαρχούν, να κάνουν υποχωρήσεις, να μάθουν να χάνουν χωρίς να οργίζονται, να συνυπάρχουν και να μοιράζονται. Αναλυτικότερα, επισκεφθήκαμε και προσκυνήσαμε στην Ιερά Μονή Βηθλεέμ στο Κορωπί όπου οι μοναχές μας υποδέχθηκαν εγκάρδια και μας κέρασαν διάφορα εδέσματα. Φιλοξενηθήκαμε σε ένα κτήμα και μάθαμε πώς εκτρέφονται οι μέλισσες, πώς δημιουργούν το μέλι και πώς το διαχωρίζουν οι άνθρωποι. Μάθαμε για τη σπορά και βγάλαμε πατάτες μέσα από το χώμα. Παίξαμε παιγνίδι με θέμα την ανακύκλωση. Πήγαμε στο Ολυμπιακό χωριό και ενημερωθήκαμε για τις δράσεις εθελοντισμού του συλλόγου «Νέα Γενιά», ξεναγηθήκαμε στο Αδριάνειο υδραγωγείο, μοναδικό στο είδος του, πότιζε όλη την Αθήνα. Φυτέψαμε δέντρα, ποτίσαμε λουλούδια και προσκυνήσαμε στον πρώτο αφιερωμένο ναό στους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο. Ανεβήκαμε στην ανατολική Πάρνηθα μέσα στην άγρια φύση και συναντήσαμε άγρια ζώα. Περπατήσαμε στο βοτανικό μονοπάτι του Υμηττού. Κάναμε μικρή ορειβασία μέχρι το ανοιχτό εκκλησάκι της αναλήψεως. Επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Καισαριανής και ξεναγηθήκαμε από τους υπευθύνους. Η τελευταία ημέρα όμως ήταν αφιερωμένη στο παιγνίδι. Στο πάρκο Τρίτση, γύρω από τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Αθήνας τα παιδιά τάισαν ό,τι ζωντανό υπήρχε, έπαιξαν αγωνίσματα ταχύτητας και στόχου, συζήτησαν όλοι μαζί στην ώρα της ομάδας και γύρισαν στον ναό για τον διαγωνισμό τραγουδιού. Καθώς περίμεναν οι γονείς έξω από το νεανικό κέντρο, τα παιδιά δάκρυζαν σιωπηλά για τον σύντομο αποχωρισμό και ευχήθηκαν να ξαναβρεθούν σύντομα διότι τέτοιες παρέες δεν πρέπει να χάνονται.

Ευχαριστώ και ευγνωμονώ τα άξια στελέχη και συνεργάτες της κατασκήνωσης, τη Μαρία(αρχηγό), τη Σοφία, τον Νεκτάριο, τον Αλέξανδρο, την Ξένια, τη Μαρία, τον Θοδωρή, τη Χαρά, τη Γεωργία, την Κατερίνα, τον Δημήτρη, τον Μακάριο, την Ιωάννα, τον κ. Ιωάννη για το καθημερινό δεκατιανό, τον Γιάννη από το «ΦΩΤΟ ΨΥΧΙΚΟ», την κα Δήμητρα, υπεύθυνη για τα συσσίτια, που φρόντισε για το φαγητό των στελεχών, το πρακτορείο “ALKIVIADISTOURS” για τις καθημερινές και ασφαλείς μετακινήσεις και φυσικά την πρεσβυτέρα μου Αγαθή για τη συνολική στήριξη.

Πρωτ. Γεώργιος Χριστοδούλου

Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ

Έμαθαν επίσης να πειθαρχούν, να λειτουργούν ομαδικά. Έμαθαν με τις εξορμήσεις μας σε μουσεία και ιδρύματα, πώς είναι η ζωή των τυφλών συνανθρώπων μας, τον σεβασμό στο περιβάλλον, γνωρίστηκαν με τα παιδιά της κιβωτού του κόσμου και τον π. Αντώνιο, αγάπησαν τα ζώα και έμαθαν αρκετά για το pet therapy.
Η μουσικοκινητική βοήθησε στο μάθημα των παραδοσιακών χορών. 

Περνώντας μια κατηχητική χρονιά με Χριστό και πολύ παιχνίδι φθάσαμε στην εκδρομή λήξης, που περιείχε και αυτή πολύ Χριστό και οπωσδήποτε πολύ παιχνίδι.
Φθάνοντας στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου “Του Μακρινού” στα Μέγαρα,  νοιώσαμε ότι εδώ υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά Τον Χριστό και έχουν αφιερωθεί σε Αυτόν ψυχή και σώματι.
Οι μοναχές μας υποδέχθηκαν με χαρά και αφού προσκυνήσαμε το τμήμα αγίου Λειψάνου, εκ της αριστεράς χειρός του Τιμίου Προδρόμου, μας ενημέρωσαν σχετικά με την μονή.
Στην συνέχεια μας δέχθηκε η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής,  Γερόντισσα Μακρίνα που μας γλύκανε την ψυχή με τα σοφά λόγια της και τον ουρανίσκο μας με τα γλυκίσματα που μας πρόσφερε.
Φεύγοντας υποσχεθήκαμε στις μοναχές ότι θα σύντομα θα ξανάρθουμε σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο.
φθάνοντας στην παραλία τα παιδιά μας δεν συγκρατιόντουσαν, ακόμα και με τα ρούχα έπεσαν στην θάλασσα για το πρώτο μπάνιο.
Μαζί μας ήταν και η οικογένεια του πιο μικρού κατηχητόπουλου, ” του μικρού Νικόλα,” κάνοντας πράξη την υπόσχεση που είχαμε δώσει στην περσινή εκδρομή.
Αργά το απόγευμα γυρίσαμε στην ενορία μας με τα παιδιά χαρούμενα από την σημερινή ημέρα, αλλά και στεναχωρημένα που δεν θα έρχονται στις κατηχητικές συνάξεις το καλοκαίρι.
Το μεν Κατηχητικό μπορεί να σήμανε τη λήξη του για φέτος, όμως η λειτουργική και εκκλησιαστική ζωή ουδέποτε παύει ή διακόπτεται.

Καλό καλοκαίρι και καλή αντάμωση το φθινόπωρο!